Erdal Çolak
Büyüdük diyen çocuklar
İnsan başını yastığa koyup uyuyamadığında anlar; yorgun olan bedeni değil, gün boyu susturduğu kendisiymiş. Gündüz herkese yeten kalbinin…
Yalan söylemeyi bırakalım
Antroposentrik Çağ'da insanı merkeze koyduk, hakikati merkezden kovduk. Tanrı'yı kendimize benzeterek yalnız bıraktık, doğayı kendimize benzeterek öldürdük, kadını…
İnsanlar da kapılar gibi
Kapı, insanlık tarihinin en eski ve en derin sembollerinden biridir. Sadece bir giriş çıkış noktası değildir; bir sınırdır,…
Modern mağara insanlarıyız
“Bu devirde en çok Azrail’e güveneceksin; en azından niyeti belli...” Bu söz ilk duyulduğunda sert bir sitem, yorgun…
Alkışlarla büyüyen hayaller
İnsan dünyaya yalnızca bir bedenle gelmez. Bir bedenden önce bir dile, bir dilden önce ise bir hikâyeye doğar.…
İki damla arasında ömür
Kendimi gözyaşları gibi hissediyorum. Ne tamamen göğe aitim ne de toprağa... Bir anlığına göz kapağının kıyısında duran, sonra…
İnsanın “nefret” dozu
Hayvanlar ve bitkiler nefret etmez. Aslan bir antilopu boğarken ondan nefret etmez. Kurt sürüye daldığında içinde öfke yoktur,…
Herkesi sevemezsin
Son yıllarda sıkça duyduğum bir söylem var: "Herkesi sev." İlk bakışta kulağa erdemli, barışçıl, vicdanlı bir çağrı gibi…
Düşünen insan tehlikelidir
Çocuğu, kadını, hayvanı, doğayı, ağacı, denizi, adaleti, ahlakı, inancı, insanlığı, umudu, geleceği, vicdanı öldürüyorlar. Bütün bunlar olup biterken…
“Kara kara” düşünmek
Onca renk varken neden kara kara düşünür insan? Oysa dünya her sabah yeni bir renkle uyanır, gökyüzü maviyi,…
Mızraktan yapay zekâya
Thomas Hobbes bir cümlede özetlemişti kendi varoluşunu: "Sevgili annem ikiz doğurdu, beni ve korkuyu." Bu sadece bir filozofun…
Şiddet soruyu yasaklar
Şiddet gürültülüdür. Fakat arkasında hep bir sessizlik bırakır. Paradoksu budur. En çok bağırdığı yerde en az kelime kalır.…
Doğanın sessiz anayasası
Hiç bir dağın eteğinde, ufka doğru uzanan geniş bir ovada yürüdünüz mü? Ben bu yaz öyle bir yerde…
“El âlem”in penceresi
İnsan, dünyaya kendi sesiyle gelir; ama çoğu zaman başkasının şarkısıyla yaşar. Kendi gözüyle doğar aslında. Tertemiz, hiçbir ön…
Nereye bu gidiş?
Tren ağır ağır ilerlerken cam kenarında oturuyorum. Dışarıda karanlık, ışıkların içinde kaybolmuş şehirler ve istasyonlar geride kalıyor. Birkaç…