Gazeteci Varol Ersoy’un Medyaradar sitesinde yayınlanan “Cem Karaca’dan Manifest’e değişmeyen Türkiye” başlıklı yazısı:
“Türkiye ilginç bir ülke… Eskiden, özellikle de 12 Eylül döneminde solcu sanatçılar Avrupa’ya kaçıyor, sanat hayatlarını orada sürdürüyorlardı…
Kimler kimler yoktu aralarında?
Başta da Cem Karaca, Melike Demirağ, Şanar Yurdatapan, Zülfü Livaneli, Fuat Saka…
Hepsi senelerce sürgün hayatı yaşamak zorunda kaldı.
Şimdi ise pop sanatçıları şarkılarını özgürce söyleyebilmek, kimsenin kısıtlaması olmadan sahneye çıkabilmek için aynı ülkelere gidiyor!
Anlamışsınızdır; Manifest Grubu’ndan söz ediyorum.
Grup Esin Bahat, Hilal Yelekçi, Lidya Pınar, Mina Solak, Sueda Uluca ve Zeynep Sude Oktay tarafından 2025’te kuruldu…
Pop ve R&B tarzında müzik yapıyorlar ve gençler bu kızlara bayılıyor!
Şimdi bavullarını topladılar, Londra’ya taşınma kararı aldılar.
Peki; neden?
Menajerlerinin söylediğine göre “küresel hedefler”in peşinde koşacaklarmış!
İnanırım…
Ama eksik söylenmiş.
Bir de yerel gerçekler var!
Gidiyorlar; çünkü bu ülkede önce konser vermeleri vali beyler tarafından yasaklandı.
Şarkı sözleri müstehcen, kıyafetleri kışkırtıcı bulundu.
Küçükçiftlik’teki konserlerinden sonra haklarında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’na suç duyurusunda bulunuldu.
Gidip ifade verdiler. Yetmedi; dava açıldı.
“Hayasızca hareketlerde bulunmak” suçundan yargılandılar…
Açtım baktım Türk Ceza Kanunu’na, “Bu suçun kapsamına ne giriyor?” diye…
Yasa maddesi açık:
“Alenen cinsel ilişkiye girmek ve teşhircilik yapmak!”
Bu kızlar bu suçun ilk maddesini işlemediklerine, yani alenen cinsel ilişkiye girmediklerine göre, geriye “teşhircilik” kalıyor.
Bu suçtan yargılandılar.
Dansları “bilirkişi”ye gönderildi…
Şarkı sözleri delil klasörüne girdi.
Savcı ritim tuttu!
Hakim koreografiyi izledi!
Sonunda da bu beş kıza “hayasızca hareket”ten ceza verildi.
Üstelik söz konusu konser “+18 yaş” sınırıyla düzenlendiği halde!
Bu uyarıyı gençler dikkate aldı ve yaşı tutmayanlar konsere gitmedi ama…
Oy verip ülkenin kaderini belirleyen 18 yaşın üstündekiler savcı beyler tarafından çocuk olarak nitelendirilip “olumsuz etkilenebilecekleri” öne sürüldü.
Yani bir konserin izlenip izlenemeyeceğine, bir şarkının dinlenip dinlenemeyeceğine müzikseverler değil, onların adına mahkeme karar verdi.
Türkiye’nin sadece uzak değil, yakın tarihinde de bunun örnekleri çok.
Bir gün bir şarkıcının konseri iptal ediliyor…
Ertesi gün bir festival yasaklanıyor…
Sonra bir tiyatro oyunu hedef gösteriliyor…
Ardından bir komedyen tutuklanıyor….
Dizi ve sinema oyuncuları uyuşturucu kullanmakla suçlanıp gruplar halinde ifadeye çağrılıyor ama temiz çıktıkları kamuoyundan gizleniyor…
Liste uzayıp gidiyor!
Bir diğer deyişle sanatın kaderi, sanattan anlamayanların ve o sanatla hiçbir ilişkisi olmayanların iki dudağı arasına sıkıştırılıyor..
En acı tarafı ne biliyor musunuz?
Biz artık hiçbir şeye şaşırmıyoruz!
Bir müzik grubunun Londra’ya taşınmak zorunda kalmasını, “kariyer planlaması” diyerek geçiştirmeyi tercih ediyoruz.
Oysa satır arası başka…
Sanatçı ülkesinden değil…
Ülkesindeki iklimden uzaklaşıyor.
Çünkü alkış yerine tutanak…
Turne yerine soruşturma…
Sahne yerine mahkeme koridoru var bu ülkede…
Kim ister?
İşin ironisine gelince…
Bugün “ahlakı koruyoruz” diye ülkemizden kaçmalarına neden olduğumuz bu genç kızlar, yarın Londra’da müzik yapıp dünya listelerine girerse…
Hele hele bir de ödül alırsa…
İlk kutlama mesajını kimler atacak dersiniz?
Adlarını bana verdirmeyin…
Nasıl olsa hepiniz biliyorsunuz!
“Bizim çocuklar”, “Türkiye’nin gururu”, “Ülkemizi temsil ediyorlar” diyecekler.
Çünkü bizde başarı yurt dışına taşınca “önemli” oluyor.
Ama aynı sanatçı Türkiye’deyken…
Önce karşı mahalledekilerin lincine uğruyor, sonra yargılanıp mahkum ediliyor!
Sorarım size:
Nazım Hikmet, ülkemizden kaçıp tüm dünyanın hatırasının önünde saygıyla eğildiği bir şair olmasaydı, bugünkü sağcı siyasetçiler bile onun şiirlerini miting kürsülerinden okur muydu?
***
Medya Günlüğü sosyal medya hesapları:
