Türkçe konuşan halkların büyük bir birlik kurmaları mümkündü. Türkiye, Özbekistan, Kazakistan, Türkmenistan, Azerbaycan, Kırgızistan ilk olarak temeli atabilir sonra bu birliğin yaratacağı sinerjiyle dünyada Türkçe konuşan diğer halklar da yavaş yavaş birliğe katılabilirdi.
Birlikten kastım, çıkarlar birliği. Yani ne AB gibi ne de NATO gibi bir şeyden söz ediyorum. Onlar belki çok sonra olabilecek şeyler.
Düşününce dünyada ne kadar çok irili ufaklı Türkçe konuşan halk olduğu görülebiliyor. Rusya sınırları içindeki Hakasya, Altay Cumhuriyeti ve Tuva Cumhuriyeti ile Saha Cumhuriyeti sonra Moldova’daki Gagavuz Özerk Bölgesi, İran Azerileri, Uygur Özerk Bölgesi ve birçok ülkenin sınırları içinde yaşayan ve Türkçe konuşan topluluklar.
Ama bunun için Türkçe konuşan her devletteki halkların birbirini eşit olarak görmesi gerekiyordu. Diğerleri ne kadar bunu becerebildi bilinmez ama Türkiye Cumhuriyeti’ndeki milliyetçiler ki bununla yalnız MHP ve ondan çıkan partilerin seçmenini kastetmiyorum, CHP, AKP, YENİ Parti’siyle tüm partilerin seçmeni içinde bolca yer alan milliyetçileri kastediyorum, bu düşünceyi yerle bir etti. Denecek ki zaten böyle bir şey yoktu, olamazdı ki yok edilsin. Bir anlamda doğru. Tarihte birçok Türk devletini diğer Türk devleti yıkmıştır. “Türk Türk’ün kurdudur” başlıklı iki yazımda bunu anlatmaya çalışmıştım.
Ama artık belki akılları başlarına gelmiştir ve böyle şeyler yapmazlar diye düşünülüyordu, en azından ben öyle düşünüyor veya hayal ediyordum diyelim. Türkçe konuşan tüm devletler birbiriyle iyi geçinemiyor bugün de. Ben bu yazıyla en son örnekten yola çıkarak hayalimdeki birliği daha oluşmadan yerle bir eden Türkiye Cumhuriyeti’ndeki insanlara bir şeyler anlatmayı amaçlıyorum.
Azerbaycan adını tek başına anmayı bile hazmedemeyen T.C. Türkleri ille de “Azerbaycan Türkü” denmesini istiyor niyeyse! Oysa Azeri diye bir ad var niye bu adı yeterli görmüyorlar bilinmez.
Kendini herkesin üstünde görme duygusu o kadar derin ki halkların kendi adlarını anmasına bile tahammülleri yok. Yalnız Azeri adına değil, Özbek, Kazak, Kırgız, Türkmen adına da tahammülleri yok. Hepsini sonuna “Türkü” ekini getirerek anıyorlar. Yani demek istiyorlar ki “neymiş öyle Kazak, Özbek, Kırgız falan hepiniz Türksünüz”. Ama kendi adları Türk olduğu için ve Türk T.C.’de yaşayan Türkler’in asla anlamadıkları biçimde herhangi bir şeye karşılık gelmediği için tökezliyorlar. Türk dünyadaki Türkler için bir anlam ifade etmiyor. Aslında Türkçeye karşılık geliyor ama hiçbir Özbek “Ben Özbekçe konuşuyorum” demekten, Kırgız “ben Kırgızca konuşuyorum” demekten vazgeçmiyor.
Burada ince bir çizgi var. Anlaşılması pek kolay değil.
Her ülkenin halkları birbirinden farklı duygulara sahip.
Kimse kendi geleneklerini, göreneklerini bırakmak niyetinde değil zaten niye bıraksınlar.
Kendi siyesi geçmişlerini, tarihlerini, efsanelerini de bırakmak niyetinde değiller.
Ama T.C.’deki Türkler herkesin ortak bir tarihe sahip olduğunu sanıyor.
Hiçbir tarih kitabı okumadıkları, okudukları da efsaneleri anlatan kitaplar olduğu için Türklerin gerçek tarihlerinden habersizler.
Her bir topluluğun birbiriyle pek örtüşmeyen tarih geçmişleri var. Birbirleriyle de savaşmışlar başkalarıyla da. Ama sonuçta kimse bir başkasının tarihiyle bire bir aynı bir geçmişe sahip değil.
Son örnekte Azerbaycan ile yaşananlar üzerinde biraz durmak istiyorum.
Azerbaycan diktatörü Aliyev Türkiye Cumhuriyeti’nde yaşayan siyasal İslamcıların kendi yapıp ettiklerine karışmasına sessiz kalamazdı ve kalmadı da. Temelde İran’daki molla rejiminin Azerbaycan’daki siyasi sistemi, yani Aliyev’in başında olduğu iktidarı hedef almasına karşı alınmış bir önlem gibi duran okullarda başörtüsü yasağı Türkiye’deki siyasal İslamcılar ve bazı partilerdeki İslamcı milletvekilleri tarafından sert biçimde eleştirilince sesini çıkarmak zorunda kaldı.
29 Ekimde Azerbaycan haber ajansı APA’daki bir analizde şu satırlar yer aldı:
“… Türkiye’de bu süreç, ekim ayının başında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu’nun konuşması sırasında Azerbaycanlı bir temsilcinin salonu terk etmemesi bahane edilerek yeniden ve çok daha şiddetli biçimde alevlendirildi. Bir süre sonra Azerbaycan Bakanlar Kurulu’nun tek tip okul kıyafetine ilişkin kararının ardından kampanya, daha önce görülmemiş ölçüde sert ve iğrenç bir hâl aldı; neredeyse Türkiye’nin medya ve sosyal medya gündeminin başlıca konusu hâline geldi… İkili ilişkilerde anlaşmazlıklar, çelişkiler ve gerilimler yaşanmış olsa bile hiçbir ülkeden Azerbaycan’a karşı bu kadar ağır söz ve hakaret gelmemişti.
Azerbaycan bu saldırıyı İran’dan beklerken, en ağır darbeyi kardeş olarak gördüğü Türkiye’den aldı. Bu darbeyi vuranlar ise iktidardaki AKP ve onun destekçisi olan İslamcı-Nurcu gruplardı.
Azerbaycan’ın Ankara ve İstanbul’daki diplomatik temsilcilikleri önünde altı gösteri düzenlendi. Bu gösterilerde Azerbaycan’a, ülke yönetimine ve halkına yönelik ağır suçlamalar ve hakaretler dile getirildi. Türkiye medyası ve sosyal medyası, hiçbir dayanağı olmadan başörtüsü konusunu çarpıtılmış biçimde Arap dünyasının medya gündemine de taşıdı ve bu coğrafyada Azerbaycan karşıtı kampanyanın başlıca sorumlusu oldu.”
Birlik hayalim tabii ki yalnızca Türkiye’deki siyasal İslamcıların son tavırlarıyla yok olmadı. Bu tavır dediğim gibi yalnız siyasal İslamcıların değil, tüm milliyetçilerin kendilerini tüm “Türklerin efendisi” gibi görme saçmalığıyla da bir türlü yaşamda uygulama şansını yitirmişti.
Ancak olsa güzel olurdu diye düşünüyorum. Bu Türkiye Cumhuriyeti Türklerinin bencilliklerinden vazgeçmeleri, herkesi kendileriyle eşit görmeleri, üstünlük duygusundan sonsuza kadar kurtulmaları ve daha birçok şeyi gözden geçirmeleriyle mümkündü. Olmasını istemek ile olması arasında çok büyük bir uçurum var.
Herkese keyifli günler.
İlgili yazı:
***
Medya Günlüğü sosyal medya hesapları:
