Varoluşunuz için erdemli sevgi

Varoluşunuz için erdemli sevgi

3 Kasım 2021 Çarşamba  |   Köşe Yazıları

Erdal Çolak

Bir merhabayla başlayıp elvedayla mı bitiyordu sevgiler, en kötüsü de ilişkiler. Hüzünlere kapılıp yok olmama, sebepsizler denizinde boğulmama izin vermemeliydi. Sevgi kalbime aspirin, ruhuma serumdu. Bütün bedenim sorgusuz sualsiz bana ait değilmiş gibi sevgisiz bir fakirdi.

”Sevgi olmadan söyleyeceklerimin hiçbiri değişmiyor içimde. Senin varlığın yağmur misali, senin olduğun yer yüreğim. Bu yüreği üzdün, parçaladın bugün sevgili. Geçmişiyle korkular suluyor sevgiyi, ruhunu ıslatıyor sesin doğruları olmayan bu aşk gibi. Bir merhaba ile başladın, elveda ile uğurladın be sevgili. Bu kadar mı basit? Sarılsam sana, başımı şefkatli göğsüne yaslasam huzurla ve yitip gitmeden hep yanımda olsan sevgili. İçimdeki acının ızdırabı, çaresiz gözyaşları, boş gözler, yalnız dudaklar... Kokunu ararım, umudum sana prangalarla bağlı.  Ah! Bir duysan kalbimin her atışında senin için attığını, Ah! Bir bilsen senin yokluğunun kör kuyusuna düştüğümü… Birbirimize sımsıkı sarılsak, birbirimizin sıcaklığını hissetsek, boğazımıza düğümlenen ve içimizde yankılanan hıçkırıkları özgür bırakıp birbirimizin omuzunda ağlasak… Usulca saçlarını okşasam, yıldızları beraber izlesek ama sen yıldızları izlerken ben de seni izlesem… Sana bakarak dilek tutsam ne güzel olurdu, değil mi sevgili? Bunlar, bir hayalden öteye gidemiyor işte. Yokluğun, akıl ve hislerimle, yüreğimde büyüyen büyük bir yara. Hayatımda çözemediğim düğümler çoğaldıkça sonsuz tekrar eden bir hiçlikteyim. Hiçlik duygusuna kapılmış ruhum, bunalımlı, serkeş bir sevda içinde unutuldu. Varlığım yokluğum kimseler tarafından fark edilmiyordu. Hiçliğin rüzgârı içine sinmişti bir kere. Buz tutmuş hayallerini ve acılarını biriktirmişti. Bugün umutları tükenmişti.”

"Aşk, Varoluş ve Sen" adlı romanımda erdemli sevginin insan varoluşunda ne kadar önemli olduğunu gördüm. 

Erdemli insan iyi olanın bilgisine sahip kişidir. Öylesi bir erdeme sahip birisi ise iyi olan, her şeye en yüksek şekilde, en üst düzeyde sahiptir. Bence insan olmanın gereği bu olsa gerek. Sevgi de öyledir; insanın duygusal veya ahlaki doğası olsun, ruhsal veya duygusal sıcaklık, güç bunların delilidir. Sevgi için gerekli olanı ruhunda somutlaştırma, şekillendirme, kişileştirme ve değer verme kişileşmiş hâlidir erdemli sevginin… Düşünüyorum da bir kimseyi kendisi yapan şey; sevgi ve erdemdir. Seven, severken düşünen, hep hisseden, diğerlerinde kendisini, sevgisini ayırt edebilen bilinçli bir oluş, varoluştur. İnsanın varlık nedeni ne ise evren de o yüzden var. Hayat, insanın var olması gibi aynı sevgiye dayanır. Her şey görünen, görünmeyen, tamamen sevgi duygusu üzerine bina edilmiştir. Sevgi evrendeki bilinen, bilinemeyen, hala açıklanamayan, gizemini koruyan en güçlü enerji olduğu için olsa gerek bu güç sevgi ile birleşerek doğada her yerde görülmektedir. 

Bu varoluşta benim de aynı fikirde olduğum Empedokles çok iyi şekilde açıklamaktadır. Burada felsefi yani perspektif açıdan bakınca nesnel dünyadaki her şey sevgi ile nefretin çatışmasından, zıtlığından meydana gelmiştir. Varoluşun ilk maddesi su, hava, ateş ve topraktan gelen maddelerden insana kadar bütün varlıklar, canlılar sevgi ile nefretin doğmasından, bu çatışmadan oluşmuş diyebilirim. İyiyle kötünün çatışması gibi bir şey olsa gerek. Bu hayat bana şunu öğretti ki insanları severken sevginin temelde almak değil, vermek olduğunu öğrendim. Etrafımdaki insanların gerçek sevgi, çıkar gözetmeyen sevgisi olduğunu görünce daha çok mutlu oluyorum. Ama tabii ki bunu herkes için söyleyemem; bazı insanların sevgide doygunluğa ve olgunluğa erişemeyeceğini söyleyebilirim. Belki de bir insanın sevmesi, o insanı anlamasından daha değerlidir. 

Bazen insanları doğru biçimde analiz edemediğimi, onları doğru şekilde değerlendirmediğimi itiraf edebilirim. İnsanların birilerine karşı ön yargıları var ki bu kadar sıkıntı yaşıyoruz. Bu düşüncelerden kurtulabilmesi için bitirmesi gerektiğine dair ön yargılı düşünceleri  değiştirip resetlemeli, sıfırlamalı insan. Yoksa duyguların, kafa karışıklıklarına, kıskançlıklara, çekişmelere , dolayısıyla mutsuzluğa, dahası iç huzurun bozulmasına neden olduğunu görüyoruz. 

Erdemli sevginin bir davranış olarak ortaya çıkmasından önce insanda bazı psikolojik, zihinsel, bilişsel sürecin gerçekleşmesi gerekir. Bütün duygular gibi sevgi de, bir varlığın hem ruhsal hem de bedensel tamamen duygularını ifade etmektir. Bir sevginin, erdemli nitelik kazanabilmesi için onun daha önceden kazanılmış olan bir sevgi doğrultusunda insan yüreğine, ruhuna yerleşmiş bulunan aşk, duygu, düşünce istek ve arzu güçlerinin dengelenmesi neticesinde gerçekleşmiş oluyor. 

Tüm sevginin temel özelliği, sevilme yolunda sürekli bir çaba, bir emek insanın hem kendisine hem de daha büyük, derin bir sevginin saflığı, bilgeliğe, iyilik sevgiye yönelik doymak bilmez bir istektir. 

Sevginin evrensel ilkelerini içsellestiren insan kendi ilkeleri haline getirdiği vicdanı iç mahkemesi olan, kendini keşfetmek suretiyle sevgiyle iç huzuru bulan, özünü olduğu gibi aynada gören insanların sahip olduğu bu vasıfla erdemli sevgi oluşabilir. İnsanı seven, kendisine hayran bırakan, bağımlı olan sevgiden başka hiçbir güç yoktur. 

Sevgiyi özünde yaşamak ön yargıdan uzak; tutarlı; insanın yüreğine yol gösteren; sevgi davranışların benimsenmesi ve hayatına koymasıdır. Erdemli, alçakgönüllü, iyi yürekli seven, sevgiyi insan sözüne güvenilir, sevgiyi benimseyen seven insandır. 

Erdemli insan dediğimiz zaman genellikle sevgiye, duygusallığa uygun bir sevgi yaşayan insan ama sevgi sahibi ondan bir adım daha ileridedir. Seven sevilen insan kendisinden beklenenin daha fazlasını verir, sevgi konusunda başkalarına hep örnek olur. 

Sevgiyi kesin tarife gelmeyecek kadar anlamını anlayacak, özünde hissedecek kadar benimsemek gerekir. Bunun sebebi ise insanlara göre değişen bir şey olmasıdır. Fakat mutluluğu sağlayan unsurlardan belki en önemlisinin sevgi olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. 

Sevginin gerçekleştirilmesi için insanın sahip olması gereken duygular doğru şekilde, doğru yere kanalize edildiği zaman sevgi en büyük yeterliliktir. Sevin, sevin varoluşunuz için ön yargısız sevin!..