İtalya günlüğü

İtalya günlüğü

26 Mart 2020 Perşembe  |   MG Özel

İtalya’da artık neredeyse her yer kapandı; düne kadar bazı fabrikalar açıktı, onları da zorunlu olarak kapama kararı aldılar. 

Çok küçük bir kesimin çalışma izni var, yani bankalar, avukatlar, gıda sektörü ve eczaneler şimdilik açık çok şükür. Gereksiz işler durduruldu, zaten doğrusu da bu. Yoksa virüsün engellenmesi imkansız gözüküyor. 

Dün, yaşadığımız Modena'da yine 14 kişi öldü.. Maalesef her gün böyle...

Her gün acı dolu olaylar yaşarken muhasebecimden garip bir whatsapp mesajı geldi, “Sen çalışabilir kategorisine giriyorsun, fatura kesebilirsin” demiş mesajında. Ben de bu aralar çok revaçta olan ‘corona virüs şakası’ yapıyor diye ona ”Oldu canım, anlaşıldı” diye gayet kısa ve samimi bir cevap yazıp yolladım. 

On dakika kadar sonra kafamda bir soru işareti belirdi, acaba neden bana böyle bir mesaj yollamıştı, yoksa şaka değil de ciddi miydi diye düşünerek telefon etmeye karar verdim. Hem sesini duyar hem de iki laf ederdik.  

Adama telefon ettim, o da gayet cana yakın, güzel güzel konuştu benimle. Hayır, bana attığı mesaj şaka değilmiş! Dondum kaldım… Bir yandan düşünüyorum, tamam hepimizin gerçekleri farklı, insan ekmek parası için çalışmak zorunda. Bu da böyle bir durum, yani aslında çalışabilir kategorisine girdiğim için şanslı sayılıyorum… da kafa gidik artık, şu durumda en son düşündüğüm şey müşteri bulmak. 

Serbest çalışıyorum ve yaptığım iş şu andaki gerçekleri düşünürsek dünyanın en lüzumsuz şeyleri kategorisinde en ön sırada sayılabilir: Moda; aksesuar çiziyorum, çanta, cüzdan, kemer vs. 

Hâlâ muhasebecinin mesajı kafamda, “Bu durumda kim benden bir koleksiyon çizmemi isteyebilir ki” diyorum kendi kendime. Sonra tekrar düşünmeye başlıyorum, herhangi biri bana bir iş teklifi verirse cevabım ne olur? Kafam allak bullak. 

Bu ara evimizin düzeni de alt üst, kızım her sabah online ders yapıyor, eşim doktor, işe gidiyor, dönüşte üst baş yıkanıyor dezenfekte oluyor. Ben de evde motor gibi çalışıyorum zaten, durmaksızın temizlik ve üç öğün yemek. Eşim işe giderken ona da yemek hazırlıyorum yanında götürsün diye. Ne zaman, nerede, nasıl çizim yapacağım?

Kendi kendime düşünüyorum, böyle ciddi, üzücü bir durumda gelecek müşteri nasıl biridir? Kafamdan devamlı bin tane soru geçiyor. Bir yandan “Ne kadar şanslıyım” diyorum, ay sonunda benim hesabıma para gelmezse en azından eşim çalışıyor. Şu an için para sıkıntımız yok çok şükür ama sıkıntıda olanlar ne yapıyor?  

Hayatlar... İnsanlar... Herkesin sıkıntısı başka, daha bir sürü şey düşünüyorum. Evde su bitmek üzere. Akşama ne yemek yapacağım, eksik ne var? Kızım, “kurşun kalem var mı” diye sormuştu ama kırtasiyeler kapalı filan derken lüzumlu lüzumsuz bir sürü şeyle günüm geçti... 

Derken muhasebecimden yine bir mesaj aldım. “Eyvah” dedim önce ama bu sefer güzel bir haber geldi, hükümet serbest çalışanlara her ay katkıda bulunacakmış. Corona virüs salgını geçinceye kadar hesabıma maaş gibi bir miktar para yatırılacakmış.

Ne olursa olsun muhteşem bir haber. 

Yeşim Hatapkapulu, Modena-İtalya

İlgili yazılar:

http://medyagunlugu.com/haber/karantinada-kucuk-bir-mutluluk-46767

http://medyagunlugu.com/haber/karantinada-yasamak-46727